جهان امروز بیش از هر زمان دیگری شاهد گسترش ارتباطات انسانی و کاهش فاصله ها و تراکم زمان و مکان است. سرعت در ارتباطات و آگاهی انسان­ ها از یکدیگر به نحو فزاینده ای رو به افزایش است. عصر جهانی شدن در عمل محقق شده و جهانگردی انسان­ ها به امری عادی تبدیل شده است. در این عرصه ارتباطات انسانی با وجود گسترش رسانه های دیداری و شنیداری و مجازی  اهمیت دو چندانی یافته است. نوسان­های موجود در بازار جهانیِ کالاهایی نظیر نفت و نیز هزینه های بالای ایجاد اشتغال در  دیگر بخش های صنعت؛ گرایش به گردشگری به منزله صنعتی سود آور را افزایش داده است، به نحوی که امروزه صنعت توریسم (گردشگری) به اندازه­ای در توسعه اقتصادی – اجتماعی کشورها اهمیت دارد که اقتصاددانان آن را صادرات نامرئی نام نهاده اند. این صنعت به عنوان یکی از منابع درآمد و ایجاد اشتغال در سطح بین المللی می­ تواند رهیافتی برای توسعه اقتصادی در قلمرو ملی باشد. گردشگری به خصوص در زمانی که سود فعالیت های دیگر بخش های اقتصادی در حال کاهش باشد، جایگزین مناسبی برای آنها و راهبردی برای توسعه است. بر این مبنا دلیل اصلی توسعه گردشگری غلبه بر پایین بودن سطح درآمد و ارائه فرصت­ های جدید شغلی و تحولات اجتماعی در جامعه است و می­ تواند امیدهایی را برای کاهش فقر به خصوص در نواحی که به نوعی دچار رکود اقتصادی شده اند، فراهم آورد.